book0

 هیچ دوره ای از زندگی مث دوره دبیرستان پر از شور و نشاط و ارمان خواهی نیست
من دو تا هم دبیرستانی داشتم که با وجود حدود ۳۶ سال گذشت زمان و جدایی جغرافیایی و شغلی هنوز در خاطرم رنگی و واضح حضور موثر دارند
موبایل یکی شون را داشتم
پزشک عمومی و کارمند دانشگاه علوم پزشکی مشهد بود
یکی دیگه فقط می دونستم هیئت علمی دانشگاه ازاد نیشابوره و سالیان سال ازش بی خبر بودم 
چند ماه پیش مشهد بودم . (من حدود ۳۰ ساله که از مشهد مهاجرت کردم  ۱۴سال کرمان واسه تحصیل پزشکی و کار ساکن بودم و ۱۶ ساله که امدم کرج)
که توفیق دیدار دوست پزشکم نصیبم شد
 و از ایشون سراغ. رفیق مشترکمان را گرفتم گفت سعی می کنم شماره تلفنشو پیدا کنم .
تو این مدت همیشه به یاد رفیقم بودم و منتظر دریافت تلفنش که دو روز پیش پیامک تبریک نوروز را از امیر محمد  که همون دوست پزشکمه دریافت کردم. از شماره تلفن فرزاد ضمن پاسخ تبریک نوروز سئوال کردم که دیشب دیر وقت تلفن دکتر فرزاد که استاد ادبیات دانشگاه ازاد  شده و در مشهد و نیشابور تدریس می کنه به دستم رسید .صبح زنگ زدم موفق به صحبت نشدم . بعد از ظهر تلاش موفق داشتم و بعد از سالیان طولانی دوباره صدای دوستم را شنیدم . وه چه لذبخش و خاطره انگیز.در اولین فرصت به دیدار  دوستم خواهم شتافت تا دیدار ها تازه شود و از خاطرات و شور نشاط دوران دبیرستان این دو همکلاسی تجدید روحیه و کسب انرژی کنیم

بی صبرانه منتظر پایان کرونا و دیدار این ستاره سهیل آسمان دوستیمان می باشم

امیداوارم گذشت زمان ما دو همسنگر ایدئولوژیک سابق را از هم دور نکرده باشد و سبقه دوستی بر ارزشهای ایدئولوژیک  غلبه کند

تا شرح ان روز بدرود