من معمولا با خمیر مایه طنز مطلب می نویسم

اصلا دنیای من چتدان جدی نیست

نظام هستی عادلانه و عاقلانه نیست

همه یه چیزی هست که اصلا نمی شه با ان شوخی کرد و نگاه طنز به ان نوعی جنایت محسوب میشه

اصلا وقوع ان تحت هر عنوانی جنایت محسوب میشه

چه تحمیلی باشه

چه دفاعی باشه

چه ازادی بخش

چه ایدئولوژیک

و چه هر کوفت و زهر مار دیگه

جنگ بده

جنگ همیشه بین دو طرف احمق حادث میشه

الان پوتین احمق هوس کرده پایتخت سابق روسیه را به روسیه بر گردونه

پوتین میشه اشغال گر

اوکران میشه مدافع

حالا هر کی پیروز بشه فرقی نمی کنه

بیست سال بعد در نگاهی گذشته نگر دل ادم واسه هر دو گروه میسوزه

چه سرباز المان تازی باشی

چه نیروی متفقین

۵۴ میلیون انسان کشته شده در جنک جهانی دوم جنایت بود

اصل جنگ جنایته

من برادرم در جنگ ایران و عراق کشته شد

۲۲۰هزار ایرانی در این جنگ نابود شدند

این یعنی

۲۲۰هزار مادر داغ دار شدند

۲۲۰هزار پدر در مرگ فرزندشان سوگوار گشتند

همین تعداد پدر و مادر عراقی در مرگ فرزند شیون زدند

حاصل ان چی شد؟

مادر من با جگر سوخته مرد

پدرم با کمری خمیده از فراق فرزند دنیا را ترک گفت دومیلیون انسان اسیب دیدند

اکنون ایران و عراق شده اند

دو کشور دوست و برادر

نه اینکه ما از دوستی و برادری با عراق ناراحت باشیم

ناراحتی ما از این است که کاش قبل از جنگ دوست و برادر می شدیم و این همه اسیب نمی دیدیم

جنک جنایت است

و

هر کس جنگ را تلطیف و ان را تزئین کند جنایت کار است

کسی که بعدها سطان جنگ شد

در این باره می فرمایند

(در بین سربازان آلمانی یک سرباز اتریشی نقاش وجود داشت. اون هیچ کس نبود مگر آدولف هیتلر. اون در اون زمان بیست و پنج سال سن داشت. جنگ سخت فلاندر روی او اثری دائمی گذاشت. اون در کتابش به نام نبرد من نوشته که: «شکوه و عظمت جنگیدن، خیلی زود تبدیل به یک کابوس و وحشت دائمی میشود.»)