book0

شاید براتون جالب باشه که من مهمانی دادن را بیشتر از مهمانی رفتن دوست داشته باشم

علت اصلی اون هم. اینه که اخلاق ولده بچه های ما خاصه

اولا معمولا دعوت دیگران را نمی پذیره و این خودش مهمترین دلیل می تونه باشه

ثانیا بایستی پیش میزبان. من باید خیلی مبادی اداب باشم تا از چش غره های عیال . پذیرایی زهر مارم نشه که معمولا میشه

حالا وقتی هم که برگردیم خونه تا یه هفته الی ۱۳روز بعد هم بایستی قهر و غُر عیال را واسه عبور از خط قرمز هایش تحمل کنم

خط قرمز که چی عرض کنم؟

اتوبان ده بانده هم از خط قرمزهای ایشون کوچیک تره

تا وقتی عیال بعد از رفتن مهمانها

باقی مانده غذا ها را بین کارگرهای افغانی توزیع نکرده من یه دلی از عزی در میارم

واسه همینه که من .همیشه مهمانی دادن را بیشتر از مهمانی رفتن دوست دارم

اما وقتی مهمان های من بروند تازه خوش خوشان من شروع میشه

جلو مهمانها که با وجود لبخندهای مصنوعی عیال همچنان اتوبان خط قرمز ایشون دایره

وقتی که مهمانها رفتن و من سفره و ظرفهایم را شستم و اب کشیدم و رفتارم در حین مهمانی مورد تائید عیال واقع گشت اندکی طعم مهربانی را برای لحضاتی کوتا درک خواهم کرد

واسه همینه که من .همیشه مهمانی دادن را بیشتر از مهمانی رفتن دوست دارم