به زیر اندر دائمیست دوست ما

نموده  بسی  کاه  در  پوست ما 

دگر میل او  نیست بدین انجمن

مگر   دائمی   اید    اندر    کفن 

نباشد به عهد  دیگر  آن   عهدیه

نسازد   دگر   دین  خود  تادیه

 به جامش  شرابی الست ریخته 

به او همچنان خرس در آویخته

زمینش  زده گر  که  آن  جنگلی

به گرزش  بکوبد  بسی   دائمی

نباشد ورا غم که ما در  غمیم

به تخمش نباشد که ما از همیم

نپاید چنین روزگار در ستم
ز این جمع عهدیه گردیده کم

به تخم خر مش ذبیح گر نیست
ز دانش سر آن عجوزه تهیست

در توبه باز است هنوز عهدیه
بیا  دین  خو د  را نما  تادیه

ز دشمن محبت مجو دائمی
همان به که  با ما بمانی کمی

شرابی بریز اندر این جام ما
عسل بوسه ای ریز در این کام ما