book0

واسه من که خاطرات شعارهای سال ۵۷ هنوز روشن و رنگی در ذهنم جولان می دهد ویروس کرونا یک ناجی محسوب می شود

ان زمان شعار می دادیم

زیر بار ستم نمی کنم زندگی

جان فدا می کنم در ره آزادگی

مرگ بر شاه   مرگ بر شاه

حال به واقع گرایانه بودن این شعار ها در سال ۵۷ کاری ندارم که از نبش قبر تاریخ بوی افن مردار متصاعد می شود که چگونه خود کشی دست جمعی نهنگ ها در ایرانیان اتفاق افتاد و ملتی با اکثریت قاطع خویش را به ورطه نابودی افکند و برای فتح هیچ همه چیز را نابود کرد

مهمترین اسیبیکه در جریان این انقلاب اتفاق افتاد نابودی ازادگی و شرافت ما بود که که بر اثر فشار افزاینده مزمن اقتصادی  ۴۲ سال اخیر با وجود خطر مرگ واگیری کرونا در صفهای بی پایان مرغ و روغن به استقبال مرگ و رهایی از این زندگی نکبتی دست و پا می زنیم.وقتی دیروز جواب مثبت تست کرونا تلفنی به من و عیال اعلام شد اولین فکری که به ذهنم متبادر شد نعمت مرگ رهایی بخش از این زندگی ذلیلانه بود که با مردن اراده ها و شرافت ها و خوی کردن به پستی و رذیلت منجی بهتر از این ویروس یافت می نشود

تقدیم به آیندگان می کنم این دل نوشته که بدانند پدرانشان چه روزگار سیاهی را تجربه کردند و اگر مرگ کرونایی فرجام من نبود مرگ شرافت مندانه را انتخاب خواهم کرد