دلم خواهان آواز است 
تنم جویای  پرواز است
وطن تب دار از بیماری نادان شاه گشته
درخت ارغوانم  خاک جرمانش پناه گشته
کهن بومی که بودی روزگاری ملک شیران  گران پیکر
 کنون جولانگه موشان ء کور روسیاه گشته    
کجایی هان  پدر کورش؟
کجایی ای تمدن ساز
که فرزندان پارس پاک 
کنون آواره و بس بی پناه گشته
پدر کورش مرا دریاب
مرا علم و خرد اموز
که این طوفان جهل بنیاد خاکت را فنا داده
تو که عالم گشا بودی
ز پای بردگان انجیر رها کردی
زبان و دین و آئین تمام مردمان را پاس می داشتی

بخواب  کورش
تمام مملکت خوابند
و جهل دامان گشوده . می خورد بیدار دانا را
جهالت پیشه کن اندیشه را محکم به زندان کن
دلم غمدار هجران  حقایق هاست
وطن تب دار هزیان. شه نادان بی پرواست